Islandia nie ma kolei, więc po kraju poruszasz się drogą lub samolotem. To, jak się przemieszczasz, zależy od pory roku, budżetu i tego, jak głęboko w dzicz chcesz dotrzeć. Oto przegląd najważniejszych opcji i praktyczne porady do każdej z nich.
Wynajęte auto – największa swoboda
Dla większości turystów wynajęte auto to najlepsze rozwiązanie. Sam ustalasz tempo i trasę oraz docierasz tam, gdzie autobusy nie dojeżdżają.
- Na Drogę nr 1 i tereny nizinne latem często wystarczy zwykły samochód.
- Na interior i drogi F potrzebujesz napędu 4x4 – to wymóg i kwestia ubezpieczenia.
- Campervany łączą pojazd i nocleg i są bardzo popularne latem.
- Tankuj, kiedy możesz; na rzadko uczęszczanych trasach stacje paliw dzielą duże odległości. Część dystrybutorów samoobsługowych wymaga karty z PIN-em.
Droga Krajowa nr 1 (Ring Road)
Droga nr 1 okrąża cały kraj i ma około 1332 km długości. Przejechana bez postojów zajęłaby jakieś 16 do 18 godzin, ale większość podróżnych poświęca co najmniej siedem do dziesięciu dni, by ją poznać.
- Droga jest w większości asfaltowa i w wielu miejscach jednopasmowa – jedź ostrożnie.
- Podziel trasę na rozsądne etapy i zatrzymuj się przy wodospadach, plażach i miasteczkach po drodze.
- Ogólny limit prędkości to 90 km/h na asfalcie, 80 na szutrze i 50 w terenie zabudowanym.
- Zimą odcinki mogą być zamknięte z powodu pogody; sprawdzaj road.is i vedur.is.
Jednopasmowe mosty i tunele
W wielu miejscach są jednopasmowe mosty, gdzie zmieści się tylko jedno auto naraz – pierwszeństwo ma ten, kto jest bliżej. Część tuneli jest płatna, na przykład Vaðlaheiðargöng koło Akureyri; opłać przejazd online w wyznaczonym czasie, by uniknąć kary.
Interior i pory roku
Drogi F w interiorze otwierają się tylko w pełni lata, często od czerwca lub lipca do września, gdy zniknie śnieg, a rzeki są przejezdne. Poza tym okresem trasy takie jak Landmannalaugar czy Askja są zamknięte. Sprawdź daty otwarcia, zanim zaplanujesz podróż.
Autobusy publiczne – Strætó
Strætó obsługuje autobusy publiczne w Reykjaviku i między miejscowościami. W stolicy usługa jest dobra, ale na prowincji ograniczona i rzadka, zwłaszcza zimą. Planuj starannie i sprawdzaj rozkłady, jeśli polegasz na autobusie.
Loty krajowe i promy
Aby zaoszczędzić czas na dużych odległościach, loty krajowe to dobra opcja. Z miejskiego lotniska w Reykjaviku samoloty latają między innymi do Akureyri, Egilsstaðir i Ísafjörður. To wygodne, gdy chcesz odwiedzić północ lub wschód bez pokonywania całej trasy autem. Promy łączą też wyspy i fiordy, na przykład Herjólfur na Wyspy Westmana i Baldur przez Breiðafjörður.
Wycieczki z przewodnikiem i nie tylko
- Z Reykjaviku ruszają liczne jednodniowe wycieczki z przewodnikiem – Złoty Krąg, południowe wybrzeże, lodowce i zorza polarna – idealne bez własnego auta.
- Rower pasuje żądnym przygód, ale pogoda i wiatr są wymagające.
Z lotniska Keflavik do miasta
Międzynarodowe lotnisko leży w Keflaviku, około 45 minut od Reykjaviku. Najłatwiej wsiąść w Flybus lub autobus liniowy skomunikowany z lotami, albo wynająć auto prosto na lotnisku. Autobusy zatrzymują się przy większych hotelach i przy dworcu BSÍ.
Jazda zimą
Zimą potrzebujesz opon z kolcami, wolnej jazdy i ciągłego sprawdzania road.is oraz vedur.is. Zaczynaj dzień wcześnie, by wykorzystać światło dzienne i dotrzeć na miejsce przed zmrokiem. Miej w pełni naładowany telefon i dobre ubezpieczenie podróżne.
Parkingi i przydatne aplikacje
W popularnych miejscach jak Þingvellir i przy wielu wodospadach pobierana jest opłata za parking; miejscami płacisz w automacie samoobsługowym lub online, więc miej pod ręką kartę płatniczą. Pobierz aplikację nawigacyjną i zapisz mapy offline, bo zasięg telefonu na odludnych trasach potrafi zniknąć. Nigdy nie zostawiaj auta na środku drogi, by robić zdjęcia – korzystaj z oznaczonych zatoczek. Przed wyjazdem uważnie przeczytaj umowę wynajmu: sprawdź, czy ubezpieczenie obejmuje szkody od szutru, piasku i wody, i zrób zdjęcia auta, by uniknąć późniejszych sporów. Na koniec warto wozić skrobaczkę do lodu, linę holowniczą i koc, zwłaszcza poza latem, i zawsze tankować, gdy bak jest w połowie pusty.